ما اینجا نه بهر ماندن آمدیم !

عرض شود که دوبلین پایتخت ایرلند شهر کوچکیه فک کنم حول و حوش یک میلیون نفر اکثر ایرلندیها اصلاح شده هستن !
درآمد یه آدم معمولی که ایرلندی باشه سالانه حول و حوش پنجاه میلیون ایرانه ! ملت متمدن و هلویی هستن! البته فکر کنم توی دوبلین از هر ده پونزده نفر یکی چینیه. همشون هم با ویزای تحصیلی اومدن. و سخت کار می کنن. من تا حالا گدا ندیدم الکلی چرا. اینم بگم خیلی خیلی بهتر از انگلیسیها هستن و بنظرم جای امنیه و معروفترین آبجو دنیا رو دارن ( Gueiness ).

مشکل اصلی اینجا گرونیه ! البته برای منی که با یوروی بالای هزار اومدم. برای مثال یه حای فکسنی رو می دن ۱۵۰۰ تومن ما ! سیگار رو نگو که کم کمش ۷ یورو ! یعنی پاکتی ۷۵۰۰ تومن یعنی من بدبخت ! یعنی ترک اجباری آره دیگه !. این یک.

حالا دو ما نه اومدیم اینجا بمونیم نه بمیریم نه برای همیشه ایجا باشیم. من اومدم چند تا دوره بگذرونم برگردم. چون اگه خیلی خوش خوشونمون هم باشه که نیس ! نمی ذارن بمونم گفته باشم. بعضی وقتها خیلی سختم می شه و نوستالژی هم که بماند. همون طوری که می دونید هیچ جا وطن آدم - نه من - نمیشه !.

اینجا آزادی هست امنیت هس عشق هس پیشرفت هس ! اینجا وطن نیس دروغ نیس. و من فعلن اینجا هس ! دست آخر اینو می خوریم برای سلامتی همه اونایی که فکر ما هستن و نیستن !

Dame Street